El hacha de un sismo repentino

Versiones de Natalia Moreleón.
 

Escucho el mar

Escucho el mar. Con dirección del viento del noroeste, orquesta
completa de cuerdas y alientos que se eleva
y el eco lejano de percusiones
sobre las rocas.

Espléndido traslado.

¿Espléndido? Despreciable.
Que en vez de los tediosos
conciertos clásicos a la sombra
me traslade mentalmente a las agitadas aguas
de una Amorgós existente –
Cómo vine a imaginar ahora estos vientos del noroeste
y alientos
que ni siquiera el susurro de las corrientes
balbucee. 

Escucho el mar. O más bien, intento.
Es bello, en verdad.
Como si fuera de mentira.  

Ακουω τη θαλασσα

’Ακούω τη θάλασσα. Με διέυθυνση μαΐστρου, ολόκληρη
Ορχήστρα εγχόρδων και πνευστών να υψώνεται
Κι από μακριά ο αντίλαλος κρουστών
Πάνω στα βράχια.

Σπουδαία μεταφορά!

Σπουδαία; Κατάπτυστη.
Πού αντί απ’ τ’ ανήλιαγα
Κοντσέρτα πλήξης κλασικής να μεταφέρομαι
Νοερά στ’ ασίγαστα νερά
Μιας Αμοργού υπαρκτής,
Πως μου ’ρθε τώρα να φαντάζομαι μαέστρους
Και πνευστά
Που μήτε ψίθυρο ανεμόεντα’
Να ψελλίσουν.

 Ακούω τη θάλασσα. ’Η μάλλον προσπαθώ.
Ωραία που είναι, αληθινή.
Σαν ψέμα.

Amorgós

Esta roca con su sal
no es lugar. Es tu tiempo.
Y su agua
que te regó nacido apenas,
lo primero después del amniótico.  
Algo negro mama en su nombre
          A m o r g o s
Así como circula ampliamente sobre la noche
estrellada
la noche la más –
que brille entonces también la pequeña luciérnaga
          estrella fugaz
década sesenta del siglo veinte.
Aunque se haya ido
silba el barco invisible
del arado
Moshanthi  Marilena  Jonio
con la quilla surcando
          en línea
el mar de la nostalgia

          el estéril.

Αμοργος

Αυτός ο βράχος με το αλάτι του
Δεν είναι τόπος. Χρόνος σου είναι.
Και το νερό του
Που σε ράντισε ασαράντιστο,
Πρώτο μετά το αμινιακό.
Κάτι αρμέγει μαύρο στ’ όνομά της
            Α μ ο ρ γ ό ς
Όπως πλατιά που πλαταγίζει απάνω αστερόεσσα
Νύχτα.
‘Η νύχτα η πιο –
Να φέγγει τότε κι η μικρή πυγολαμπίδα
            Διάττοντας
Δεκαετία εξήντα του εικοστού
Κι ας έφυγε
Σφυρίζει αρόδου
Το παπόρι αθέατο
Μοσχάνθη Μαριλένα Ιόνιον
Με την καρίνα οργώνοντας
            Γραμμή
Τη θάλασσα της νοσταλγίας.

Την άγονη.

La celda

Afuera salpican los colores del día 
pensamientos emociones rasgan el vacío.
Y tú encerrado, bajo llave, confinado
entre cuatro paredes.

Το κελι

Έξω παφλάζουνε τα χρώματα της μέρας
Σκέψεις αισθήματα χαράζουν το κενό.
Κι εσύ κλεισμένος κλειδωμένος έγκλειστος
Στους τέσσερις στίχους.

Las casas

Por eso me enamoré de las casas. Y también así de los hombres
que se parecen a las casas.
Llevan sandalias de paso pero no viajan
sólo la mirada por las ventanas sueña
hasta el otro lado. Empollan silencio. Y se evaporan
sus entrañas en compasión por el inquilino
que se hunde mientras mantiene esas casas. Ignorante
las fortifica por todas partes pero libre
engendra un gusano en las recámaras.
Las casas son fortalezas. Son también olas
con muros de espuma
son también anclas
que aunque se diluyan en la profundidad aguantaron
hábitos de baúl.
Muchas son sepulcros,
con entradas de mármol. Familiares.
Apenas cae la noche prenden sus faroles
y sombras inválidas se juntan  
a recordar en la pantalla de un salón
cómo será el mundo de arriba.
Las casas disponen de grabadoras
teléfonos antenas amplificadas
las herramientas de una ya avanzada
metafísica. Y del barandal de la terraza envían
con espejos solares

señales estentóreas
el último tam-tam hacia el más allá.
Por fuera se regula el volumen
barullo de despedidas y claxon de calles.
Las casas no saben nada. Mienten con descaro
no escucharon no vieron. Es que visten
la pétrea inflexibilidad del sirviente – esperando
y al mismo tiempo temiendo
un posible despido del amo.
Hacen amistad con animales
y céspedes domésticos. Circula en sus venas el agua
abrasadora de las tuberías. Tienen corazón y rugido
ardiente.

Esto sé al respecto. Y bastó
para enamorarme de las casas hasta la muerte.
Hasta su propia muerte claro.
Que mientras llenan de ternura hasta arriba, jamás
se doblan o sudan.
Pero cuando llega la hora y cuando es necesario
con compresora en la sien y sin contacto
terminan en polvo, golpe seco, tolvanera.    
O íntegramente,
como cipreses que vivieron siglos de soledad
resistiendo,

el hacha de un sismo repentino
que las demolerá.     

Τα σπιτια

Γι᾽ αὐτό ἐρωτεύτηκα τά σπίτια. Καί τούς ἀνθρώπους βέβαια
Πού μοιάζουνε μέ σπίτια.
Φορώντας πέδιλα μετοικεσίας δέν ταξιδεύουνε
Παρά τό βλέμμα τῶν παραθυριῶν ρεμβάζοντας
Ὥς τό ἀπέναντι. Κλωσσᾶνε σιωπή. Καί ἀχνίζουνε
Τά σπλάχνα τους συμπόνια γιά τόν ἔνοικο
Πού καταρρέει καθώς τά συντηρεῖ. Ἀνίδεος
Τά ὀχυρώνει ἀπό παντοῦ μά ἐλεύθερο
Γεννοβολάει στίς κάμαρες ἕνα σκουλήκι.
Τά σπίτια εἶναι κάστρα. Εἶναι καί κύματα
Μέ τοίχους ἀπό ἀφρούς
Εἶναι καί ἄγκυρες
Πού ἄς λιώνουν στόν βυθό κρατήσανε
Συνήθειες κιβωτοῦ.
Πολλά εἶναι τάφοι·
Μέ εἰσόδους καλλιμάρμαρες. Οἰκογενειακοί.
Μόλις βραδιάσει ἀνάβουν τά καντήλια τους
Καί συνωθοῦνται ἀνάπηρες σκιές
Νά θυμηθοῦν σέ ὀθόνη σαλονιοῦ
Πῶς νά ᾽ν᾽ ὁ ἀπάνω κόσμος.
Τά σπίτια διαθέτουν μαγνητόφωνα
Τηλέφωνα κεραῖες ἐνισχυτές
Τά σύνεργα μιᾶς προηγμένης πλέον
Μεταφυσικῆς. Κι ἀπ᾽ τήν ἀκρώρεια τῆς ταράτσας στέλνουνε
Μέ κάτοπτρα ἡλιακῶν

Στεντόρεια σήματα
Τό τελευταῖο τάμ-τάμ πρός τό ὑπερπέραν.
Ἀπέξω κλιμακοῦται ἡ ἔντασις
Ὁδομαχίες χαιρετισμῶν καί κλάξον λεωφόρων.
Ἐκεῖνα δέν γνωρίζουν τίποτα. Ψεύδονται ἀσύστολα
Δέν ἄκουσαν δέν εἶδαν. Εἶναι πού ἐνδύονται
Τήν πέτρινη ἀκαμψία τοῦ ὑπηρέτη – ἐλπίζοντας
Μά ταυτοχρόνως τρέμοντας
Τοῦ ἀφέντη τους μιά πιθανή ἀπώλεια.
Πιάνουν φιλία μέ ζῶα
Καί πόες κατοικίδιες. Κυλάει στίς φλέβες τους θερμό
Νερό τῶν σωληνώσεων. Ἔχουν καρδιά καί βρυχηθμό
Καυστήρα.

Ἐτοῦτα ξέρω σχετικά. Καί ἀρκέσανε
Νά ἐρωτευτῶ τά σπίτια ἕως θανάτου.
Ἕως τοῦ δικοῦ τους τοῦ θανάτου βέβαια.
Πού ἐνῶ γεμίζουν τρυφερότητα ὥς ἀπάνω, οὐδέποτε
Λυγίζουν ἤ ὀρρωδοῦν.
Μά ὅταν φτάσει ἡ ὥρα κι ὅταν χρειαστεῖ
Μέ κομπρεσέρ στόν κρόταφο κι ἐξ ἐπαφῆς
Σέ σκόνη κρότο κουρνιαχτό τελειώνουνε.
Ἤ ἀκέραια,
Σάν κυπαρίσσια πού ἔζησαν αἰῶνες μοναξιά
Καί ἄντεξαν,

Ἕνα τσεκούρι αἰφνίδιου σεισμοῦ
Θά τά τσακίσει.